NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
- Pomówmy o ostatnim odcinku. - Był świetny.
- Wiele się dzieje! - Racja.
- Miłość kwitnie. - Szykują się romanse.
- Tak. - Czekaliśmy.
Ja?
Jestem tu, by zainteresować więcej ludzi wrestlingiem.
- Co? - Mówiłaś coś innego!
Czekaj.
- Chwila. - Nie?
Zabujała się w nim po uszy.
- Słodkie kłamstwo. - Racja.
- Prawda? - Tak.
Potem zobaczyliśmy Hanę na ringu.
- To było ostre. - Bardzo.
Była świetnym łotrem.
Szokująco brutalna!
- Prawda? - Tak.
Kto podobał wam się najbardziej?
Oczywiście, że ty.
A potem...
dziewczyny poszły kupić piżamę. Dogadują się.
- To świetnie. - Dogadują się.
- To dobrze. - Racja.
Trzymają się razem i bardzo sobie kibicują.
- Racja. - Widać to.
Właśnie.
- Byłeś gdzieś z obiema? - Tak.
Spotkajmy się.
Świetnie to rozegrali.
Ryo widział, że chce się z nim spotkać.
I zaprosił ją.
Świetnie, że zrozumiał.
- To miłe. - Słodkie.
Jak Hana sobie poradzi?
Podobno na randce zachowuje się odwrotnie.
- Ciekawe. - Boję się.
- Czekam na to. - Usiądą obok siebie.
Powinni, by uniknąć kontaktu wzrokowego.
- Racja. - Myślisz?
Inaczej wciąż będzie ukrywać swoją twarz.
Czy Ryo znajdzie dobre miejsce?
- Zobaczymy. - Możliwe.
Pasowałoby jej, gdyby patrzył na nią z boku?
Skoro tak...
Muszą iść na ramen.
- Siedzieć osobno? - Tak.
- Solo. - Tylko jeść.
- Czekam na to. - Peppe lubi Harukę.
Racja, Haruka!
- Myśleliśmy, że Emika. - Zaskoczenie.
- Odpadła. - Ciężko było mu znaleźć
ładną fankę Pokémonów.
Spróbuję znaleźć czas w przyszłym tygodniu.
Codziennie pracuję nad mangą
i chcę spędzić z nią trochę czasu.
Randka z nią będzie dla mnie nagrodą.
Genialne. Ma ciężki tydzień w pracy,
ale randka z miłością daje motywację.
To najlepsza możliwa motywacja.
- Racja. - Świetna.
- To prawda. - Naprawdę się spełniają.
Gdy wszystko się u nich układa,
to też czuję prawdziwe szczęście.
- Racja. - Jest lżej na sercu.
- Świetnie. - Tak.
Dramaty w domu też na mnie wpływają.
- Ciążą nam. - I sprawiają ból.
Te dwa tygodnie były świetne.
Racja. Gdy dochodziło do spięć,
wyładowywałem się na Twitterze.
Głównie negatywnie o programie.
Przestań.
22. TYDZIEŃ
OSTRZEŻENIE
- Jestem. - Cześć.
Jestem. Gdzie są wszyscy?
Jestem tylko ja i Haruka.
Jadłeś już?
Trochę przed treningiem.
Jesteś głodna?
Niedługo mogę coś zjeść.
Ja zgłodnieję za pół godziny.
Chcę ugotować coś z Haruką.
- Serio? - Idziemy po zakupy.
Pomogę wam.
- Dzięki. - Pewnie.
Jaka czysta kuchnia. Nieźle!
- Świetnie. - Są tam...
- Co? - Brudne gary są tam.
Ale jest dużo lepiej.
- Cześć. - Hej.
Poślizgnęłam się.
Gotujemy obiad, nie? Ratatouille...
Na słono.
Na słono?
- Na słonym wywarze. - Tak?
- Znasz tę potrawę? - Ratatouille?
Skąd ona pochodzi?
Chyba z Francji.
Potrafisz ją zrobić?
To gulasz warzywny.
- Ratatouille? - Tak.
Smakuje jak zupa pomidorowa.
- Dlatego... - Dużo gotujesz?
Tak, często.
- Chcę też brązowy ryż. - Ze sklepu?
- Duży. - Zaprowadź ją.
- Ja? - Pokazałam ci drogę.
- Dobrze. - Tak.
Idziemy?
Dobrze.
- Kupimy wszystko. - Jasne.
- Na razie. - Na razie.
GODZINA 21.30
Zaraz kupimy ryż.
Cały czas jem ryż z mikrofali.
- Brązowy? - Tak.
- Serio? - To dość wygodne.
SHINANOYA WINA I ARTYKUŁY SPOŻYWCZE
Chcesz brokuły?
A okra? Zjadłbym.
Uwielbiam okrę.
Dodamy trochę do zupy.
Kupię też na śniadanie.
Nie może być tak długa.
Jeszcze pomidory.
- Do gulaszu, nie? - Tak.
Udka i pierś kurczaka.
Super.
Co jeszcze? Brązowy ryż!
Który jest najlepszy? Ten jest myty.
- Najprostszy? - Niech będzie.
Razem 5190 jenów.
Mam tylko grube.
Ja zapłacę.
Oddam ci, kiedy je rozmienię.
Pewnie, jak zapamiętam.
Nie zapomnij.
Jesteśmy.
- Cześć. - Wróciliśmy.
- Cześć. - Głodna?
Tak.
- Gotujmy. - Pewnie.
- Pachnie super. - Tak.
Cebula gotowa, Ryo?
Tak, wrzucić je?
Pomidory na końcu.
Skąd znasz przepis?
Z Twittera.
Ktoś chyba wrzucił tam ten przepis.
Jakiś profil z przepisami.
Teraz niech gotuje się przez dziesięć minut.
Jak wywar? Już gotowy!
- Ryż jest gotowy. - Nie musi poleżeć?
Tak, powinien.
- Ale za późno. - Źle wygląda.
Serio?
Jest wodnisty.
Papkowaty?
- Dodamy go do wywaru. - Dobry pomysł.
Ile chcesz?
- Nakładaj. - Chwila.
Twoje imię brzmi jak „ile”.
Chcę dużo.
Nie chciałam się spoufalać.
- Chcesz więcej? - Nie, w porządku.
- Wybacz mi. - Przestań, mów mi Ryo.
Wygląda super.
- Wsuwajmy. - Tak.
- Smacznego. - Smacznego.
Smacznego! Na pewno będzie pyszne.
Smacznego.
Ale dobre.
Pyszne.
Ryż pasuje świetnie.
Tak, jak risotto.
- Na dobre wyszło. - Tak.
Dołożę sobie.
Zostało jeszcze?
Tak, zostało.
Pyszne.
Cieszę się.
NISHI-AZABU, TOKIO
- Dziękuję. - Zdrowie.
- Cin cin. - Cin cin.
TWÓRCA MANGI, LAT 39
- Pyszne. - Tak.
TWÓRCA MANGI, LAT 48
REDAKTOR, LAT 43
To Peppe, pisałem o nim.
W wydaniu Spirits z 12 października będzie jego pierwsza manga.
Podzielcie się z nim swoimi doświadczeniami
odnośnie pierwszej pracy nad takim projektem.
Nie miał dużo kontaktu z innymi twórcami.
Bylibyście dla niego świetnymi mentorami,
bo jesteście bardzo popularni.
Dlatego was tu dziś zaprosiłem.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Według mnie, najtrudniejsze może być to,
że jesteś już dość znany
z modelingu i występów w telewizji.
Niektórzy ludzie mogli wyrobić sobie opinię.
Obawiam się, że ich zainteresowanie
może nie przenieść się na twoje mangi.
- Rozumiesz? - Przedstawiono cię
jako kogoś niezwiązanego z tą dziedziną.
Dlatego ludzie mogą sięgnąć po twoje prace.
Jeśli ich jednak nie zainteresujesz,
nie zostaną twoimi fanami.
Utrzymanie ich uwagi będzie twoim testem jako twórcy.
Twój talent naprawdę będzie można docenić wtedy,
kiedy zaczniesz tworzyć dłuższe publikacje.
Będziesz musiał pokonać wyjątkowe przeszkody
w porównaniu z innymi autorami,
którzy rozpoczynali kariery w typowy sposób.
Właśnie dostałem wiadomość z karykaturą na okładkę
- najbliższego wydania. - To ekscytujące.
Nie mogę się doczekać.
Ma okładkę już w debiucie?
Manga będzie w środku wydania.
- Spójrz. - Duża reklama.
- „Ciao!” - Wielka.
- Rany. - Tak wygląda.
Popłaczę się, gdy zobaczę to na żywo.
Bez wątpienia.
Ale to szybko zniknie.
- To jednorazowe? - Po chwili
zaczniesz odczuwać presję terminów.
Ekscytował was debiut?
- Oczywiście. - Kupiłem kilka kopii.
- Dla siebie? - Tak.
Oglądacie Terrace House?
- Widziałem ostatni sezon. - Rozumiem.
Po tych kilku tygodniach
jesteś już zainteresowany jakąś dziewczyną?
- Tak, jest ktoś. - Serio?
- Czy to... - Zauroczenie, tak.
To Haruka. Widziałeś jakieś odcinki?
Tak.
Ciężko pracuję nad mangą, więc nie mam czasu na randki.
Tak wygląda moje życie.
Wyczuwasz od niej podobne fale?
Nie potrafię odczytywać takich sygnałów od Japończyków.
Nie wprawiłem się w to.
Jesteście dość powściągliwi w gestach.
- Mówimy naokoło. - Owijamy w bawełnę.
Wtedy ciężko mi to odczytać.
Rozumiem.
Jeżeli chodzi o mangę,
historia o rozpaczy zawsze wygrywa.
Zdecydowanie.
Od roku nie byłem zakochany.
AKTORKA, LAT 24
SPRZEDAWCA W BUTIKU, LAT 20
STUDENTKA, LAT 21
TWÓRCA MANGI, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
KOSZYKARZ, LAT 26
GODZINA 21.00
Emika?
Pomożesz mi obrać jajka?
Z chęcią.
Nie wiedziałam, czemu wołasz.
Muszę obrać dziesięć jajek.
Sama nie dam rady.
OBÓZ DO 21. – RYO
- Ryo znowu wyjechał. - Tak.
- Łatwo się z nim gada. - Tak?
- Bardzo. - Super.
Gada ci się z nim najłatwiej ze wszystkich czy z chłopaków?
Z chłopaków.
Mogę przy nim być sobą.
Często się droczycie.
Czuję się przy nim jak przy starym znajomym.
Ale teraz...
bardzo się tym martwię.
- Czym? - By nie pisać za często.
Hana mogłaby mieć
więcej wiary w siebie. Jest cudowną osobą.
Ryo to przystojniak.
Chyba największy z...
- Ciągnie mnie do niego. - Rozumiem.
- Jest bardzo pewny. - Tak.
I pełen energii.
- Energii? - Gdybym miała wybrać jednego...
Choć nie są przedmiotami.
Gdybym miała wybrać, Ryo jest najbardziej w moim typie.
- Serio? - W kwestii wyglądu.
Nie Ruka?
- Byłam nim zaciekawiona... - Pamiętam.
Coś się zmieniło?
Cóż...
Nie wiem, czy mogłabym z nim być.
Nie wiem, co do niego czuję.
Nie wzbudza w tobie głębszych uczuć.
Chyba tak.
To skomplikowane.
A co myślisz o Peppe?
To świetny gość,
ale nie wiem, co dalej.
Chcę lepiej go poznać i częściej się z nim spotykać.
Spędzać więcej czasu,
ale...
nie wiem, czy coś do niego czuję.
To dla mnie wciąż zagadka.
Rozumiesz?
Tak, znam to uczucie.
Peppe jest ostatnio strasznie zajęty.
Chcę wspierać jego marzenia.
Pracuje od dziesięciu lat,
by w końcu wydać cotygodniową serię.
Przynajmniej w Japonii.
- To dla niego ważna chwila. - To prawda.
Ile jajek.
Nie za dużo?
Co to znaczy być w kimś zakochanym?
Sama już nie wiem.
Musisz wyobrażać sobie was razem.
To dość ważny aspekt.
- Bo... - Jak się prześpicie.
Wszystko sprowadza się
- do pożądania. - Tak.
Mogą być świetnymi osobami, ale nie widzi się ich jako mężczyzn.
Są dla nas po prostu przyjaciółmi.
Lubi się ich tylko jako osobę.
Rozumiem.
I właśnie chodzi o to,
że Peppe wydaje się świetnym kumplem,
ale nie poznałam go od męskiej strony
ani nic takiego.
To dobry, cudowny człowiek, ale...
Jestem.
Nikogo nie ma.
Wygląda super.
Cześć.
Hej.
- Ciao. - Ciao.
- Gotowałaś? - Tak.
- To oden. - Wiem.
Tak? Dużo jajek, co?
Dzięki za ugotowanie.
- Smacznego. - Smacznego.
Ma dość smaku?
- Tak. - Pyszne.
Smaczne.
Miso też.
Chcesz widelec, Peppe?
Przestań, staram się.
- Śmiało. - Tak.
Ale nie nabijaj go.
- Nie wypada. - W ten sposób?
Udało się. Widzisz?
Dzięki za kolację.
- Idę na górę. - Jasne.
- Było pycha. - Pojadłeś?
- Tak. - Super.
- Ja pozmywam. - Włożę to do zlewu.
Dziękuję.
- Idę popracować. - Dobrze.
- Powodzenia. - Dzięki.
Wykąpię się.
FUNABASHI ARENA FUNABASHI, CHIBA
Dziękujemy za wizytę. Tędy do wejścia.
Aby wejść do hali, proszę iść tędy
w kierunku drzwi po lewej.
B.League, Early Cup 2019 w regionie Kanto.
Yokohama B-Corsairs kontra Kawasaki Brave Thunders!
Jest Ryo!
- Widzisz go? - Tak, tam.
- Słodki. - Opadające oczy.
Są takie słodkie.
Mówi coś.
Rzut sędziowski!
- Zrobię masę zdjęć. - Dobrze.
Przybliż najbardziej, jak się da.
Świetny.
Łatwo ich przechodzi.
- Rany! - Świetnie!
Super!
Nic mu nie jest?
Szybko wstał.
Dawaj, dawaj.
Ciacho.
- Koszykówka jest super. - Tak.
Naprawdę.
Fajnie, że dużo trafiają.
Tak.
Świetnie się ogląda.
Super!
- Niesamowite. - Super!
- Cudownie. - Panie Tawatari,
- jest pan świetny. - To było super.
Nie mogę uwierzyć.
Cudownie.
Super!
Nie wierzę.
Kawasaki Brave Thunders kontra Yokohama B-Corsairs!
Wynik 76 do 71.
Kawasaki Brave Thunders wygrywają pojedynek.
Nagrodźmy oklaskami oba zespoły
za ten cudowny mecz!
NA MECZU RYO – HANA I EMIKA
Byłyście na meczu?
- Świetny. - Cudowny.
- To Ryo. - Fanki z was.
- Super! - Świetna koszulka, co?
- Super pamiątka. - Tak.
Ryo był świetny! Chodźmy razem na kolejny mecz.
Z chęcią. Kiedy jest?
- Chciałem pójść. - Niedługo.
Co robiłeś, Peppe?
- Cały dzień rysowałem. - Rany.
Trzynastego masz termin, tak?
Pojutrze.
- Jutro chyba skończę. - To dobrze.
- W końcu. - Właśnie.
Miałeś nawał pracy.
- Napisałam do Ryo. - Tak?
- Wysłałam mu zdjęcie koszulki. - Co?
Z podpisem, że będę ją nosić,
dopóki nie wróci.
Zapytał, czy mi ją dał.
Odpisałam, że ją kupiłam.
A on na to: „Super. Masz u mnie kolację.
Naprawdę dziękuję”.
- Jest bardzo wdzięczny. - Widać.
Ile razy go tu widać?
Co robicie 22-ego?
Tego dnia?
A co?
Mam ostatnią walkę w lidze. Jeśli macie czas...
- Walczysz? - Tak.
- To 22. - Jeśli macie czas.
Jestem wolna.
- Ja też. - Serio?
- W tym samym miejscu? - Nie.
W dużo większym, Korakuen Hall.
Muszę przyjść.
- Też chcę iść. - Jeśli masz czas.
Chyba mam wolne.
- Ja chyba też. - Serio?
Zapiszę sobie w kalendarzu.
Co robisz 20-ego, Peppe?
- Przejedźmy się corvette. - Tak.
- Mam czas. - Tak?
- Kiedy? - W piątek.
Lub sobotę.
- To w piątek. - To zapisuję.
Chciałabym odwiedzić Ryo. Długo go nie będzie.
Zobaczyłabym ich trening
na zgrupowaniu.
Chcesz pojechać?
- Odwiedzimy go? - Cóż...
- Po prostu... - Co?
Chodzi o to,
że łatwo rozmawia mi się ze znajomymi,
ale jeżeli chodzi o osobę, która mi się podoba...
Rozumiesz?
- Tak. - Robię się
przesadnie zaangażowana.
Gdy Emika wspomniała o tych SMS-ach...
Z Ryo?
Tak, pokazała mu koszulkę,
a on obiecał jej kolację.
Coś takiego...
Poczułaś zazdrość?
Czy raczej zawiść?
Tak.
- Ryo jest... - Też jesteście umówieni.
Ale nie konkretnie.
Nie ustaliliśmy daty i miejsca.
Wiem, że jest teraz zajęty.
Musisz się do niego jakoś zbliżyć.
- Tak, by... - Próbuję.
- Tyle świetnych scen. - Nawet w sklepie.
To było słodkie.
Podobało mi się, gdy zrozumiała,
że jego imię brzmi jak japońskie słowo.
„Chodziło mi o ilość, a nie obrażenie cię”.
Powiedział, że nic się nie stało.
- Jej reakcja była słodka. - Bardzo.
Tylko jego mogło to spotkać.
- Tak. - Świetne.
Emika też działa.
- Dogaduje się z Ryo. - Ryo...
Zaczęła się nagle wtrącać.
- Prawda? - Myślała o Ruce.
Tak jak myśleliśmy, to nic romantycznego.
Myśli o nim, jako o młodszym bracie.
Nie jest dość męski.
To wciąż ważne.
Ryo to klasyczny sportowiec, więc pewnie przyciąga urokiem
na lewo i prawo.
Po prostu jest popularny.
Poza tym, otwarcie mówi o swoich uczuciach.
To świetny rozmówca.
Uwaga przy obiedzie była świetna.
„Mogę dokładkę?” To było super.
Ja bym się ucieszyła.
Nie mówi po prostu, że coś jest dobre.
Mówi: „To jest tak dobre, że chcę jeszcze więcej”.
Potem popisał się podczas meczu.
Co za niesamowity gość.
Każdy byłby pod wrażeniem.
Emika pomyślała pewnie: „Co za bogactwo potencjału”.
To inwestycja?
- Prawdziwa inwestycja? - Właśnie.
Pomyślała: „Nie zostawię go tej młodej dziewczynie”.
Emika powiedziała Ryo, że będzie nosić koszulkę codziennie.
To było dość podejrzane.
- Zgadzam się. - Tak.
Nie podobało mi się to.
Emika rzuciła rękawicę.
Pokazała, że będzie o niego walczyć.
To była cicha deklaracja.
Wspomniała nawet, że pójdą razem na kolację.
Wszyscy mieszkają razem i chciała chyba tylko wyrazić,
że to była wymiana wiadomości między dwójką znajomych.
- W czym problem? - Ale uwaga o koszulce...
- Rozumiem. - To było zbędne.
Ja też czasami potrafię wypalić takie rzeczy.
- Serio? - Tak.
Zależy od tonu.
Emika to dość zmysłowa osoba...
- Właśnie. - ...więc ludzie widzą to inaczej.
Ale to wszystko.
Jednak powiedziała to,
wiedząc, jak podoba się on Hanie.
- To było straszne. - Może.
Hana prosiła ją, by się nie zakochała.
- Tak? - Powiedziała coś takiego.
„Powiedz, jeśli się w nim zakochasz”.
Emika o tym zapomniała.
- Zrobi to, gdy go zdobędzie. - Powinna jej powiedzieć.
- Wtedy wyzna prawdę Hanie. - Będzie za późno.
- Za późno? - Zdecydowanie.
- Złamie zasady. - Chce dramy.
Hany jeszcze nikt tak nie zaprosił.
- Racja. - Jeszcze nie.
Haruka też ma wątpliwości co do Peppe.
Nie czuje pociągu, bo jest za miły.
Zaczyna się robić tak matczyna,
że nikogo nie widzi jako partnera.
- To racja. - Prawda.
Z Ruką jest tak samo.
Teraz ma to z Peppe.
- Trochę. - „To pałeczki, nie widelec”.
- Ale Peppe się to podoba. - Owszem.
Pewnie zachowuje się tak przy osobach, z którymi nie chce być.
- Tak działa. - Włącza ten tryb.
Z Ruką wciąż jest tak samo.
Nie może wygrać.
Teraz zobaczymy, jak zawodzi podczas gotowania.
- Przestań. - I potem...
Przestań.
Dobrze, nic nie mówię.
- Odpuścił. - Przestał.
- Dojrzewa. - Tak.
- W końcu. - Zaakceptowałeś go.
- Zaczynam. - Rany.
Choć wciąż irytuje mnie, gdy rozmawiają o swoich grafikach,
a on mówi, że chyba ma wolne.
Myślę: „A co innego możesz robić?”.
- Ma pół etatu. - Nie.
- W barze Marvela. - Pracuje.
- Ma ambicje. - Pamiętasz?
Jego miejsce jest stracone.
- Serio? - Nie mów tak.
Nie on tylko jego miejsce. Ma nudne sceny.
- To prawie to samo. - Właśnie.
- Jest w nudnych scenach? - Tak.
Nawet lokatorzy się nabijają, jakby był grupowym błaznem.
- Wściekła się. - Polecą łzy.
- Co zrobiłeś? - Jest zła.
Trafię do wyjścia.
Wybaczam ci.
To prawda, że zaczyna być w tle.
- Powinien działać. - Racja.
Ma twarz modela.
To tak jak na przedmieściach.
Są tam miejsca z potencjałem turystycznym,
ale miejscowi ich nie promują.
Dobra metafora.
Aż chce się zadzwonić do lokalnych władz.
GODZINA 23.30
Na pierwszy rzut oka
wyglądają na rysunek dziecka.
Ale można z nich odczytać głębsze historie.
W tym rogu widać kosmos...
Nie zauważyłam.
Jest dużo ukrytych symboli.
Spójrz.
Zapisałem twoje imię kursywą.
A potem...
pojawiło się moje imię.
- Napisał moje imię... - Jest serce.
Zapisał je kursywą, ukrył część
i dostrzegł swoje imię.
To słodkie.
Podobasz mu się.
GODZINA 9.30
- Cześć. - Dzień dobry.
- Chcesz trochę odenu? - Z chęcią.
- Przyniosę ci. - Dziękuję.
- Zostało trochę? - Tak.
Trochę mniej, niż myślałam.
Chcę trochę.
Oglądałeś wczorajszy odcinek
- w pokoju zabaw? - Tak.
- Jasne. - Długo byłem tam sam.
- Czemu? - Cóż...
Po obejrzeniu ostatnich odcinków...
Po prostu...
sam nie wiem,
o czym czasami gadam.
Jestem dziwny.
Nie podoba mi się to, jak się zachowuję.
Nie wiedziałbyś o sobie wielu rzeczy,
- gdyby nie program. - Tak.
Być może miałeś trochę zaległości w tym temacie.
Jak sytuacja z makaronem. To naprawdę mnie zaskoczyło.
Śmieję się, bo było to takie szczere i zabawne.
Nie przeszkadza mi, jeśli ludzi bawią moje zachowania.
Ale chcę dowiedzieć się czegoś o sobie
i rozwijać się.
Chcę pokonać swoje słabości.
Możesz się śmiać.
Ale...
chciałbym też, byś mówiła mi o tym, co widzisz.
Ale teraz, gdy mówimy ci o czymś,
starasz się to jak najszybciej zmienić.
Wkładasz wysiłek, by być lepszym.
To cudowne.
Wciąż mamy wiele do nauki w życiu,
więc nie bądź dla siebie zbyt ostry.
Nie poddam się.
Jasne.
Smacznego.
Bardzo ciepłe.
Ciepłe?
Trafiło to do ciebie, co?
Oboje musimy się wiele nauczyć.
Wiem.
Teraz to wiem.
Świadomość to ważny pierwszy krok.
- Postarajmy się. - Jesteśmy w tym razem.
Tak.
WALKA W FUKUOCE – HANA
WITAJ W DOMU, RYO! MAM NADZIEJĘ, ŻE OBÓZ SIĘ UDAŁ.
Co?
GODZINA 22.00
- Co? - Cześć.
Co jest? Rzuciłeś kosza?
Jestem nowym uczestnikiem.
Myślałem, że cię nie ma.
Jestem tylko na noc.
Super. Chcesz makaron?
Dlatego przyjechałem. Wiedziałem, że będziesz gotował.
- Cieszę się. - Szybko przyjechałem.
Szybko?
To najważniejsze w sosie.
- Podsmażenie? - Tak zwane sofrito.
Bez tego nie będzie smaku.
- Musi się podsmażyć? - Tak.
- To ważne. - Jasne.
- Teraz reszta składników. - Dobrze.
Nie „dobrze”. Si.
Si.
- Peppe ma tak kiepski wzrok? - Tak się wydaje?
- Zrobić zdjęcie? - Tak.
Śmiesznie.
Trochę na lewo.
Właśnie. Nie tak.
Teraz nie ruszaj.
Za dużo.
Trochę to trwało.
- Wygląda pysznie. - Dzięki za obiad.
- Smacznego. - Oby smakowało.
- Smacznego. - Smacznego.
Pyszne.
- I jak? - Pycha.
- Dziękuję. - Super.
Niewiarygodne.
- Peppe... - Tak?
- Przepyszne. - Serio? Dziękuję, Ruka.
Naprawdę dobre.
Tak? Dziękuję.
Naprawdę nosisz ją codziennie?
No proszę.
Czemu tak zwlekałaś?
Za długo myślałaś.
Będę ją nosić,
kiedy nie będzie Ryo.
Kiedy go nie będzie?
Jasne.
- Od jutra. - Cieszę się.
- Dzięki za obiad. - Zostawcie talerze.
- Pozmywam. - Włożę do zlewu.
Wiesz, dokąd pojedziemy?
Twoją corvette.
Właśnie. Dokąd możemy jechać?
Możemy gdzieś blisko, jeśli nie masz czasu.
- Nie musimy. - Nie?
Będę miał wolny cały dzień.
Może pojedziemy do Shizuoki na sobę?
Sobę?
Tam mają mój ulubiony.
- Dobrze. - Soba z shiitake.
Podają go z shiitake w tempurze.
- Tak zróbmy. - Super.
Jeśli są otwarci.
GODZINA 10.30
- Cześć. - Cześć.
PRZEJAŻDŻKA Z HARUKĄ – PEPPE
Czekałem na to od dawna.
Miałem ciężki tydzień.
- Wciąż pracowałeś. - Tak.
Upewniłem się, że zrobiłem wszystko, byśmy mogli przejechać się twoim autem.
Udało się.
- Jedziemy? - Tak.
Rany.
- Cieszę się. - Ja też.
Jest naprawdę super.
- Byłeś w Shizuoce? - Tak.
- Byłeś? - Wszedłem na Fudżi.
Racja, pamiętam.
Skoczymy gdzieś po jedzeniu?
Znasz miejsce?
Możemy pojechać nad jakieś jezioro.
- Zobaczyć Fudżi. - Super.
Rany! Boże.
Poczułem to w żołądku.
Aż nim wstrząsnęło.
Co za dźwięk.
- Świetny, co? - Warczy.
Tak właśnie brzmi V8.
- Co? - V8.
- To silnik V8? - Tak.
Rany.
- Niesamowite. - Tak.
SUSONO, SHIZUOKA
GODZINA 13.30
- Tu zjemy sobę? - Tak. Jest super.
- Sami hodują grzyby. - Serio?
- Tak mówili. - Piękny widok
- na góry. - Słyszę kozy.
RESTAURACJA SOBA
- Spacerują tu. - Chcę zobaczyć!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pięknie!
- Tak? - Mają tu
- tradycyjny wystrój. - Owszem.
Widać stąd dziś Fudżi?
Nie, nie widać.
- Za dużo chmur. - Jasne.
Byłaś tu wcześniej?
- Tak, wiele razy. - Jak je znalazłaś?
Mój były...
lubił tu przychodzić.
Wpadałaś tu z byłym?
Urodził się niedaleko stąd.
Ale wciąż wpadam tu ze znajomymi.
Rozumiem.
- Jasne. - Mają najlepszy makaron.
Dziękuję za cierpliwość. Państwa makaron.
- Dziękuję. - Smacznego.
- Wygląda świetnie. - Prawda?
Oboje mamy etui z Pokémonami.
Racja.
- Super. - Smacznego.
Smacznego.
- Dawno nie jadłem soby. - Tak.
Ostatnio...
jadam tylko makarony z sosem.
Jedziesz na walkę Hany,
- która jest pojutrze? - Tak.
Wszyscy będą. Ryo też?
Nie wiem. Chyba ma wolne.
Wiele o tym myślałam
i doszłam do wniosku,
że niedługo odejdę z programu.
Serio?
- Kiedy? - Nie wiem,
ale niedługo.
- W tym miesiącu? - Tak.
Lub na początku przyszłego.
- Rany. - Więc...
Wiele mnie tu spotkało.
Kłóciłam się.
- Serio? - Sprawiałam przykrość.
I byłam też raniona.
Wciąż skupiałam się tylko na sobie.
Myślałam, że to nic złego.
Nie interesowałam się zbytnio innymi ludźmi.
Gdyby chodziło o ciebie...
i byłbyś wtedy moim przyjacielem,
to nie obchodziłoby mnie,
co myślisz i co chciałbyś usłyszeć.
Nie miałam empatii do ludzi.
Nie twierdzę, że już sobie z tym poradziłam.
Byłam taka bardzo długo.
Wciąż wiele myślę,
zwłaszcza, gdy jestem sama po rozmowach z ludźmi.
Zastanawiam się, co mogłam powiedzieć inaczej.
O co mogłam spytać, by kogoś lepiej poznać.
Teraz jestem tego dużo bardziej świadoma.
- Rozumiem. - I...
chcę sprawdzić te umiejętności w prawdziwym świecie.
Chcę zobaczyć, jak pobyt w Terrace House
zmienił moje relacje z ludźmi, zwłaszcza w pracy.
To mój cel.
Nie oglądałem wcześniejszych odcinków,
więc nie wiem, jak cię pokazali.
Słyszałem plotki,
- nim przyszedłem. - Jakie?
Jak mówiłaś.
Ktoś, kto cię nie lubił, mówił o tobie negatywnie,
że masz złośliwą osobowość.
Przekonałem się jednak, że jesteś bardzo dobrą osobą.
Zdziwiły mnie te plotki.
Pewnie chodziło o to, co mi powiedziałaś.
Zostawiłaś to za sobą.
Wydaje mi się, że wciąż potrafię krępować
- dany typ osób. - Tak.
Rozumiem.
Nieważne, z kim rozmawiasz, zawsze jesteś sobą.
Widzę, że starasz się, by inni czuli się przy tobie dobrze.
Zazdroszczę ci tego, jak jesteś zawsze wyluzowany.
- To świetne. - Dziękuję.
Dzięki za te słowa.
Cieszę się, że cię poznałam.
- Nie powie jej. - Cieszy się, że go poznała.
Co mógł powiedzieć?
- Co? Czemu? - Peppe...
- Powiedz coś. - Randka trwa.
- Zobaczymy, co dalej. - Jadą nad jezioro.
Właśnie. Może jej powie.
- Hej! - Tak myślisz?
- Ruka oglądał się w TV. - Tak.
Nie spodobało mu się to.
Był zdegustowany swoim zachowaniem.
Ale Haruka go pocieszyła.
- Zrobiła się milsza. - Zdecydowanie.
Stała się w ostatnich tygodniach
- cudownym człowiekiem. - Chce odejść.
Wcześniej też widzieliśmy tę dobroć, zwłaszcza do Ruki.
Chyba tak.
- Matczyną dobroć. - Cierpliwie go uczyła.
Być może to moja wina,
bo robiłem z niej czarny charakter.
Chciałbym, by miała jeszcze jakąś pozytywną scenę.
- Rany, dojrzałeś. - Jak dojrzale.
Żona czyni cuda.
Być może. Coś w tym jest.
W przyszłym życiu będziesz modliszką.
Świetnie.
To awans? Jak nisko byłem wcześniej?
Byłeś zwykłym pulpetem.
Zwinę się w kłębek i ukryję.
Z innej beczki, czy pamiętacie,
jak przy stole w jadalni
- Erotika stwierdziła... - Emika.
- Racja. - Właśnie.
Zaatakowała.
Na miejscu Ryo zakochałabym się po uszy.
- To możliwe. - Tak.
- Całkowicie. - Wciąż się szczerzył.
Ma na telefonie pełno jej zdjęć.
Będzie je przeglądał, gdy wyjedzie.
Pewnie otrzymał od niej wiadomość,
kiedy patrzył na jej zdjęcie.
- Brutalne. - Co za wyczucie.
- Nie. - To możliwe.
Torichan najbardziej denerwuje,
że ona tylko z nim flirtuje.
Prawda?
Tak.
Ale gdyby powiedziała Hanie, że nie może nic zrobić,
bo się zakochała, to byłoby w porządku?
- Bardziej. - Sprawiedliwiej.
- Tak powinno być. - Jednakże...
zdaniem Emiki,
jej działania nie mają zalotnego charakteru.
- Taka po prostu jest? - Tak.
- Zawsze to robiła. - Racja.
Jest w tym mistrzynią.
Dlatego więc
nie możemy być pewni, czy na pewno jej się podoba.
To tak, jakby ktoś robił znajomemu masaż
z dobroci serca,
ale gesty miały seksualny podtekst.
- Błądzę? - Nie, rozumiem.
- Trochę chybiłeś. - Myli się?
- Nie aż tak. - Rozumiecie?
Tak.
„To dobre uczucie?”
A ktoś odpowiada: „Tak,
ale zbyt seksualne”.
- Rozumiem. - „Za bardzo”.
- Rozumiem metaforę. - Ja też.
„Niemożliwe. Przecież to super”.
„Tak, ale robię się trochę mokry”.
- Nic nie poradzisz. - Na tę wilgoć?
Ryo pociągają jej gesty.
Jeśli dobrze to odczytujemy,
uwielbia jej flirtowanie.
Nie sądzę, by zakochał się w Hanie.
Jest naprawdę radosna.
Rozświetla sobą każdy pokój. On też tak o niej myśli.
Jest tylko przyjaciółką.
Nie widzę między nimi chemii.
- Hana nie ma tego czaru. - Tak myślę.
Za to Emika ma go po pachy.
- Zdecydowanie. - Po pachy?
- Po pachy. - Nie?
Ryo wrócił do domu, gdy nie było w nim mężczyzn,
więc wywołał spore poruszenie.
Niektóre świątynie mają falliczne statuy,
- by można je było czcić? - Widziałam je.
Pewnie dziewczyny tak o nim myślą.
Tak myślę.
Czasami ludzie noszą je na paradach.
To tradycja.
Paradują z Ryo.
- Oglądamy? - Tak.
- To nie koniec. - Jadą nad jezioro.
Odchodzi z programu, więc może Peppe wyzna jej uczucia.
- Lub... - Chyba tego nie zrobi.
Pewnie myśli, że nie podoba się Haruce.
Uzna, że nie ma szans i wycofa się.
Podda się?
Nie wiem.
JEZIORO ASHINOKO HAKONE, KANAGAWA
Dawno tu nie byłem.
- Już tu byłeś? - Tak.
- Włochy też mają takie jeziora? - Jasne.
Pełno.
Nie ma tu ptaków.
Lubisz je, prawda?
- Szczególnie kaczki. - Tak?
Są słodkie, prawda?
- Usiądziemy tam? - Jasne.
- Piękny widok. - Tak.
Zimno ci?
- Trochę, ale nie szkodzi. - Chcesz kurtkę?
Co?
Twoją kurtkę?
Chciałem ci ją pożyczyć.
A więc...
wracając do rozmowy z restauracji.
- Wracamy do tego? - Tak.
Szczerze mówiąc, zszokowało mnie to.
- Serio? - Zdziwiłem się.
Kłębi mi się wiele myśli,
ale...
bardzo mi smutno na myśl, że nie będzie cię w domu.
- Smutno ci? - Tak.
Dlatego...
póki wciąż tu jesteś,
chciałbym zabrać cię na randkę do baru z koktajlami.
We włoskim stylu.
Jeśli masz ochotę. Nie odejdziesz za tydzień?
- Nie. - Pójdziemy?
- Z chęcią. - Tak?
- Dobrze. - Dziękuję.
- Wystroimy się? - Tak.
- Dobrze. - Elegancka, włoska randka.
Bardzo bym jej chciał.
Dobrze?
Napisy: Krzysztof Zając